Chrom i cukrzyca

Pierwszy dowód ważnej roli chromu pochodzi z testów, które pokazały, że ludzie poddani diecie, w której brakowało chromu, tracili zdolność utrzymania zdrowego poziomu cukru we krwi. Wystąpiły symptomy podobne do cukrzycy. W ich krwi odkryto też nienormalnie wysoki poziom cholesterolu. Szybciej, także w arteriach sercowych, odkładał im się tłuszcz. Od tego czasu zgromadzono wiele dowodów na to, że chrom jest człowiekowi niezbędny, aby odpowiednio poradził sobie z cukrem zawartym w jedzeniu.

Wydaje się (działanie chromu nadal nie jest w pełni zrozumiałe), że kiedy zjadamy cukier, trzustka produkuje insulinę, aby umożliwić jego absorpcję z krwiobiegu. Ilość chromu we krwi także wzrasta. Pochodzi on z zapasów zawartych w tkankach i prawdopodobnie współpracuje z insuliną.

Chrom jest dziś uważany za składnik związku nazywanego „czynnikiem tolerancji glukozy”, substancji, o której wiemy, że znajduje się w drożdżach, wątrobie i nerkach, co poprawia tolerancję na glukozę zwierzętom podatnym na zaburzenia w pracy insuliny.

Kilka raportów badawczych stwierdza, że dodatkowa ilość chromu ma pozytywny wpływ na cukrzyków. W jednym z testów czterech z sześciu pacjentów z zaawansowaną cukrzycę lepiej radziło sobie z cukrem, kiedy dostawali 250 mikrogramów dodatkowego chromu dziennie. W Jordanii, Turcji i Nigerii niedożywione dzieci rosły szybciej, gdy dostawały dodatkowe ilości chromu.

Na Zachodzie implikacje te są jasne. Cierpiący na cukrzycę i syndrom małej ilości cukru we krwi (kiedy organizm produkuje za dużo insuliny w stosunku do zjadanego cukru, tak że ich poziom energii gwałtownie i nisko opada po jedzeniu), jedzą regularnie więcej chromu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>